Londen - Kaapstad

De deelnemers

2012-02-18T22:58:00.001+01:00

Hier een verzameling deelnemers zoals gezien, gefotografeerd en ervaren door ons. Ook de organisatie heeft prachtige foto's van de deelnemers gemaakt, die kun je hier vinden.

2. BMW X5 - Robert & Stephen

Merkgenoten in een BMW X5. Ondanks de vierwielaandrijving geen succes; te zwaar, te veel reserveonderdelen en teveel aan verbouwd.

6. Porsche 911 Carrera 4 - Tomas & Lukas

Prachtige Porsche met een belachelijke 'tent' op het dak. Haalde - helaas - Kaapstad niet. Brandde uit in Nairobi.

6. Rallyschild van de Porsche 911 Carrera 4

Het rallyschild van de verbrandde Porsche op een gehuurde Toyota Hilux. Eén van de weinige zaken die de brand overleefde.

11. Vauxhall OD 23/60 - James & Max

Schitterende auto en een schitterende equipe. Pa met ADHD en zoon met een houten been; de echte helden van de rally. Auto's uit deze periode zijn volledig onbekend voor Afrikanen. In Afrika is men in één keer van kameel naar Toyota Landcruiser gegaan.

15. MG Maestro - Jan & Gill 'the Cotton girls'

Onverslaanbaar in hun kleine en lichtgewichte MG. Knappe prestatie. Veel lol buiten de wedstrijd, maar zeer serieus in de wedstrijd!

18. Toyota Hilux - Rod & Ian

Onverwoestbaar, de Toyota Hilux, en samen met de Landcruiser volop aanwezig in Afrika. Zelfs als je over het dak rolt - zoals deze nummer 18 - kun je er nog gewoon mee doorrijden ...

23. Subaru Impreza - Steve & Bob

Slechts 3000 pond; de perfecte auto voor deze rally en onze favoriet. Betrouwbaar, vierwielaandrijving, goed geprepareerd en veel minder zwaar dan de Toyota Landcruisers. Goede bestuurder en navigator en de terechte winnaars. Met een voorsprong van 38 seconden ...

25. Toyota 4 Runner - Lloyd & Treacy

Ook Toyota's kunnen stuk, al valt de schade hier mee. Geeft wel mooi aan hoe de auto's geleden hebben.

26. Landrover Defender TD5 - David & Nicholas

De enige Landrover in de strijd tegen de Toyota's (om de eer) op de slingerwegen van Griekenland.

27. Mercedes 280E - Jeff & Sam

Helaas was geen van de Mercedessen succesvol in Afrika, toch zijn er grote sucessen geboekt door Mercedes in rallies. Maar bij deze Australische equipe zat het niet mee.

Datsun 240Z - Grant & Simon

Schitterende Datsun 240Z, ziet er stoer uit. Die banden op het dak leek me minder handig; al dat extra gewicht zo hoog.

30. Jeep Wrangler - Marc & Charles

Onze grootste fans. Marc reed Jeep, maar was groot BMW fan. Vol trots liet hij foto's van zijn BMW collectie zien. De Jeep had waarschijnlijk de duurste schokbrekers van het gehele veld. Ze bleven wel heel, ook op de weg naar Mars!

33. MG ZR - Owen & Matt

Rappe bestuurder, 'wonder boy' Owen in z'n MG. Tot aan het zand van Egypte lag hij aan de leiding. Werd uiteindelijk 5de en snelste voorwielaandrijver. Knap gedaan.

34. Volvo PV544 - Martin & Jose

Onze Nederlandse rally vrienden Martin en Jose in hun Volvo. De op één na oudste auto van het veld. Ze hadden allemaal mooie Apple-spullen bij zich, kon ik er mooi mee spelen!

35. Porsche 912 - Alastair & Hayden

Een Porsche 912, twee cilinders minder dan een 911. Dus minder gewicht, goede keus. Alastair, voormalig Formule-1 teambaas, zit vol met verhalen en lijkt rechtstreeks uit de Muppetshow te komen.

36. Peugeot 505 - Pierre-Yves & Henri

Eén van de vele Peugeots, een 505. Geen mooie auto's, wel doeltreffend en goed te prepareren voor Afrika.

38. Datsun 240Z - Alex & David

Deze Datsun crashte in de haarspelbochten bij Delphi, werd opgelapt, maar mistte op 5 minuten de ferry naar Egypte. Dook - tegen alle verwachtingen - weer op in Saudi Arabië (ingevlogen), maar bleef een verschikkelijk wrak. Haalde de finish; dat is echt een wonder.

40. Mercedes 230SE - Ralf & Kurt

Veel problemen voor de Duitsers in de rally met hun Mercedes.

43. Peugeot 205 Rallye - Mark & Ben

Mooie Peugeot van vader en zoon. Zag er indrukwekkend en veelbelovend uit, maar het wilde niet echt lukken. Hadden al snel een probleem met het wiellager en hebben in de gehele rally zo'n 14 banden verspeeld.

45. Porsche 911 - Joost & Jacques

Schitterende auto, zeer professioneel geprepareerd en zeer professioneel bestuurd door Belg Joost. Een zeer ervaren Dakar-man en bloedsnel. Had 6 vrienden in Toyota's met alle reserve onderdelen bij zich, inclusief een goede monteur en de preparateur van de Porsche. Slim gedaan en regelmentair. Werden ook wel 'de professionals' genoemd. De Toyota's bevatten ook allerlei lekkernijen.

De reis in 6 minuten

2012-02-14T13:01:00.001+01:00

29 Dagen hebben we er over gedaan; van Londen naar Kaapstad. Elke dag heb ik gefilmd vanaf het dashboard en gemonteerd levert dit een film op van 6 minuten. Van Londen naar Kaapstad in 6 minuten, veel plezier.

De wereldomroep op herhaling

2012-02-06T19:41:00.004+01:00

Opnieuw ben ik (ditmaal alleen Pim) geïnterviewd door de wereldomroep. Men was geinteresseerd in hoe het ons vergaan was. Lees hier het volledige artikel.

Na de Ethiopische TV (heeft u het gezien?) nu al voor de tweede maal bij de Wereldomroep; ik word beroemd!

De 25 mooiste foto's en verhalen

2012-02-02T20:58:00.001+01:00

Rallyrijden is wat anders dan fotograferen. Toch heb ik hier-en-daar een foto gemaakt, zie hier het resultaat. Soms zijn het mooie foto's, soms zijn het mooie verhalen.

Griekenland, 5 januari 2012

Griekenland bracht prachtige World Cup secties; in de sneeuw, in de modder, met hairpins, in steengroeven. Erg van genoten, vooral omdat we toen nog voor de prijzen meededen.

Egypte, 8 januari 2012

Na een week rallyrijden en vervolgens twee nachten en een dag op de ferry kwam er eindelijk weer land in zicht. Toch was het niet slecht vertoeven op de ferry van Griekenland naar Egypte, vooral vanwege de gratis drank en het gratis eten. Goede deal van de organisatie.

Egypte, 8 januari 2012

In Egypte vond men het niet zo belangrijke om de (half-)gezonken schepen op te ruimen, de andere boten kunnen er gewoon omheen varen. Ook het afmaken van gebouwen stond niet echt hoog op hun prioriteitenlijst.

Saudi Arabië, 10 januari 2012

Voor het eerst in de geschiedenis van Saudi Arabië ging er een internationale rally door het land. De vrouwen moesten zich wel aanpassen; geen auto's besturen en gepast kleding. Het viel de meeste dames niet mee om als tweederangs burger behandeld te worden. Op de foto is José 'gepast' gekleed.

Saudi Arabië, 10 januari 2012

Veel meer dan en beetje naar de lucht kijken kon je niet doen in Saudi Arabië; het land is niet veel meer dan een zandbak met een snelweg (en olie). Maar ja, het was de enige mogelijkheid om van Egypte in Soedan te komen en het was toch ook wel bijzonder om er - met onze eigen auto - te rijden.

Saudi Arabië, 11 januari 2012

Een beetje Engelsman ligt altijd en overal onder zijn auto, al hoewel sommige het wel heel bont maakte. Deze Peugeot-rijder heeft Afrika nauwelijks gezien, maar heeft voornamelijk de ingewanden van zijn auto bewonderd.

Soedan, 12 januari 2012

De 'rally-van-de-vijf-ferries' noemden we deze rally gekscherend. Vijfmaal gingen we met een ferry. De laatste ferry - van Saudi Arabië naar Soedan - was duidelijk de minste. Daarnaast was ook nog eens één motor stuk, dus het duurde ook nog veel langer dan gepland.

Soedan, 12 januari 2012

Philip Young, de organisator en grote baas van de rally. Geen gezellige man, maar wel een man met goede contacten, een man met doorzettingsvermogen en iemand die denkt dat de wereld van hem is. Hij kan wel goed spreken, prachtig kan hij vertellen over de rally en de voorbereidingen. Hij zou alleen een riem voor zijn broek moeten kopen.

Ethiopië, 13 januari 2012

AK-47s zijn volop aanwezig in Ethiopië, blijkbaar hebben ze daar vrij wapenbezit, want het zijn zeker niet alleen maar militairen of politiemensen die er één hebben. Toch kan het ook handig zijn, toen wij in Ethiopië gestrand waren met een kapotte carter, hebben we twee mannetjes met AK-47 ingehuurd ter beveiliging van de auto. Kostte ook niet veel.

Ethiopië, 13 januari 2012

Ethiopië is een schitterend land, met een prachtige natuur. Weinig auto's, maar toch schitterende wegen. Ik werd helemaal verliefd op Ethiopië. Zeker ook een land dat ik normaals zou willen zien, terwijl het land toch ook symbool staat voor alle ellende in Afrika.

Ethiopië, 14 januari 2012

De oude weg tussen Badir Dar en Abbis Ababa is stoffig en bezaaid met stenen. Dankzij het stof zagen we één steen over het hoofd en deze steen sloeg een gat in de carter. In het onmetelijk kleine dorpje Mota vonden we een monteur die ons - onder grote belangstlling van de plaatselijke bevolking - wilde helpen. Anderhalve dag later reden we weer.

Ethiopië, 15 januari 2012

Terwijl onze auto gemaakt werd in Ethiopië bezocht ik - onder begeleiding van de jeugd - de markt in Mota. Alles was er te koop in schitterende kleine kraampjes. Ik had een paar batterijen voor het fototoestel nodig en deze kwamen keurig van één van de bovenste plaken tevoorschijn.

Kenia, 16 januari 2012

De - inmiddels beruchte - weg naar Mars(abit) in Kenia. Een weg zo slecht; een aanslag voor de auto en voor alle andere auto's in de rallycaravan. Zelfs de onverwoestbare Toyota Landcruisers gingen stuk op deze weg. Onze zojuist gerepareerde auto moest deze weg afleggen zonder carterbescherming ... en dat ging natuurlijk fout. Wederom een steen en wederom een gat in de carter.

Kenia, 16 januari 2012

Gestrand op de weg naar Mars(abit) werden we 'gered' door de plaatselijke bevolking. Zij zouden ons de laatste 150 kilometer slepen naar de bewoonde wereld. Helaas ging dat er niet zachtzinnig aan toe en heeft het meer schade aan de auto toegebracht dan goed is. We hadden alleen een gat in de carter, maar na hun sleepactie ook nog een kapotte achterwielophanging en een volledig ontwrichte auto. Maar ja, wat was het alternatief?

Kenia, 17 januari 2012

Door het gesleep en de kapotte carter was onze auto niet meer in staat om op eigen kracht Nairobi te bereiken. Gelukkig konden we een 'truck' inhuren, al was het in- en later uitladen wel een uitdaging. De chauffeur van de truck gaf ons rallyles en liet zien hoe de slechte wegen van Kenia genomen moesten worden.

Kenia, 17 januari 2012

Plastic is de uitvinding van de vorige eeuw en er is tegenwoordig nauwelijks nog een voorwerp of apparaat zonder plastic. Soms is plastic iets te aanwezig, zeker in de vorm van afval. Een gemiddeld plein in een gemiddeld dorp in Kenia ligt helaas vol met plastic.

Kenia, 18 januari 2012

Onze geliefde rallywagen had in Kenia dringend behoefte aan een pitstop. Niet alleen was de carter voor de tweedemaal lek geslagen, ook de achterwiel ophanging was aan revisie toe. Met dank aan onze vrienden van de BMW dealer te Nairobi konden we de auto weer in rijdende staat brengen. Het grootste wonder was toch wel dat we nieuwe (tweedehandjes) achterpoten voor de auto vonden.

Tanzania, 18 januari 2012

Transport in Afrika werkt anders dan in de westerse landen; geen maximum voorgeschreven gewicht of aantal personen. Er is altijd wel een mogelijkheid om iets meer mee te nemen: hang het aan de auto. Hier in Tanzania laat men zien hoe dat moet.

Zambia, 24 januari 2012

De Victoria-watervallen in Zambia zijn onbeschrijflijk mooi en een absolute aanrader. Je wordt er wel heel nat van, maar dat is slechts een kleine prijs die betaald moet worden. Overigs is het klimaat in Zambia van dien aard dat je snel weer droog bent.

Zambia, 24 januari 2012

De zebra's liepen gewoon in het park om het hotel. Dankzij een tip van de bewaker wisten we ze te lokaliseren, te benaderen en te fotograferen. Later ontdekte ik dat ze gewoon tussen de huisjes van het hotel liepen en dat ze bijna mijn broek - die in het gras lag te drogen - hadden opgegeten. Verder weinig wild-life gezien in Zambia.

Namibië, 25 januari 2012

Na de langste etappe van de rally over eindeloos rechte (en saaie) wegen was het goed om eens een mooie zonsondergang te zien. Biertje erbij en de motivatie-batterij wordt weer helemaal opgeladen.

Namibië, 27 januari 2012

Eindeloos lange, lege en rechte wegen in Namibië. Het land is zo goed als onbewoond, maar heeft wel goede asfalt wegen. Onze auto was niet meer competitief en het halen van Kaapstad zo belangrijk dat we de World Cup secties moesten overslaan. Dus geen gravel wegen, het werd er niet interessanter op.

Namibië, 27 januari 2012

Droog en heet was het in de woestijn van Namibië. Dat droog begreep ik niet helemaal, want volgens de 'Loney Planet' was het het regenseizoen. Het jaren-80 aircootje in de auto had en zwaar, maar bracht toch een zeker verkoeling. Ik was er blij mee en het was beter dan niets.

Zuid Afrika, 29 januari 2012

WE HEBBEN HET GEHAALD. We zijn met een klassieke BMW van Londen naar Kaapstad gereden, waarbij de organisatie van de rally haar best heeft gedaan om de slechtste wegen van Afrika uit te zoeken.

Zuid Afrika, 30 januari 2012

Na de finish in Zuid Afrika werd het tijd om de toerist uit te hangen. Een grote toeristische attractie in Kaapstad is natuurlijk de Tafelberg. Een indrukwekkend stuk steen en zeker de moeite waard om eens nader te onderzoeken. Vanaf de Tafelberg natuurlijk een prachtig uitzicht op Kaapstad.

De thuiskomst

2012-02-01T21:58:00.000+01:00

Vliegen is en blijft een ramp. Je zit met een paar honderd man voor een paar uur opgesloten in een aluminium buis. Toch is het sneller - en minder vermoeiend - dan terug rijden, dus het moest gebeuren. Mijn lichaam is te groot om onderuit gezakt een filmpje te bekijken, maar het is net als bij de tandarts: zitten en kalm blijven. Beetje gekletst, toch maar een filmpje gekeken en een spelletje gedaan.

Op Schiphol aangekomen stond de gehele familie te wachten, dat was leuk en een warm welkom. Storm greep me vast en liet me niet meer los, Mara overhandigde me een schilderij en vroeg al snel naar de kadootjes. Thuis herkende ook de hond me, dus alles was weer als vanouds. Thuis is gewoon thuis en dat went snel.

Grote dank voor al jullie reakties op deze blog. Reakties van de trouwe fans, van verloren gewaande neven en van volledig onbekenden die tips en ervaringen uitwisselden van door hun gemaakte reizen. Met plezier heb ik de blog bijgehouden en met extra veel plezier lazen we regelmatig de reakties; dat hielp in zware tijden. Ook de briefjes die de familie in mijn sokken hadden gestopt waren leuk om te lezen en hielpen me over moeilijke momenten.

Nu wordt het tijd voor de verhalen, de foto's en de videos. Ik zal ze proberen te delen op deze blog, blijf dus nog even kijken, maar nu ga ik eerst een nachtje slaap inhalen, lekker in mijn eigen bed, met m'n eigen vriendin! Eens kijken of ik vanaf morgen weer langzaam het 'normale' leven kan oppakken.

De evaluatie

2012-01-30T18:24:00.002+01:00

Heerlijk een hele dag niks doen; lang gedoucht om vier weken stof af te spoelen, lekker ontbeten, beetje de auto opgeruimd, wat gekletst en een lekkere lunch genoten. Het enige actieve wat we vandaag gedaan hebben is een wandeling bovenop de Tafelberg. Wederom een aanrader (zie 'de boete en de beloning'), maar ditmaal 14.400 kilometer rijden. Prachtig uitzicht over de stad en een indrukwekkend stuk steen. Lekker temperatuurtje, niet te warm en een fris windje. In Nederland schijnt het wat kouder te zijn.

Terug kijkend op de rally moet ik constateren dat het - voor mij - eigenlijk drie evenementen waren. Als eerste de Europese/Arabische rally, de rally waar de kwaliteiten van de BMW en de stuurmanskunsten van Renger goed uit de verf kwamen. Leuke snelle World Cup secties en prima resultaten. Schitterende etappes in Griekenland en het zand van Egypte waren de hoogte punten. Ik genoot volop van ons succes, maar besefte ook wel dat ons Waterloo nog zou komen.

Het tweede evenement kenmerkte zich door de verplichte pitstops; het Waterloo in Ethiopië en op de weg naar Mars. Weinig slaap, veel onzekerheden en de twijfel over de haalbaarheid van Kaapstad. Toch ook een periode van overwinning en gastvrijheid. De 'vakantie' in Mota was een overgetelijke ervaring en ook de manier waarop wij Nairobi beleefd hebben is een mooie herinnering, met dank aan onze vrienden uit Marsabit en van de BMW dealer.

Als laatste het cruisen door zuidelijk Afrika. De klapband in de Caprivi-strip (Namibië) maakte duidelijk dat de competitie over was en inmiddels hadden we - door de verplichte pitstops - al zoveel straftijd opgelopen dat we de toeristische aanpak kozen. Hoogtepunt was natuurlijk het bezoek aan de Victoria watervallen; ongelooflijk mooi (en nat). Het toeristische evenement werd afgesloten met twee dagen serieus rally rijden, het bloed kruipt toch waar het niet gaan kan ...

Zou ik dit nog een keer doen? Wel ... nu even niet, maar ik ga met plezier weer rally rijden (de Tulpenrallye komt er aan in mei), ik zou graag nog eens door Afrika willen reizen (Ethiopië en Zambia zijn mijn favorieten) en zou het niet erg vinden om nog eens over de gravelwegen van Namibië te scheuren. Maar dan wel met een 'echte' rallywagen en geen kreupel BMWtje. Toch ben ik van onze BMW gaan houden, het was mijn huis de afgelopen maand. Maar morgen weer naar mijn echte huis!

De finish

2012-01-29T17:18:00.001+01:00

We hebben het gehaald! WE HEBBEN HET GEHAALD! Na nog twee enerverende World Cup secties en 320 kilometer zijn we aangekomen in Kaapstad. Het oude BMWtje heeft ons van Londen naar Kaapstad gebracht. Weliswaar hadden we twee verplichte pitstops nodig, één in het onmetelijke kleine Mota en één bij de BMW dealer te Nairobi, maar we hebben het gered.

Ook de meeste andere deelnemers hebben het gered. Een Triumph bleef al in de eerste uren steken in Engeland (wat een drama), de Morgan brak in Griekenland, de rode Porsche vloog in brand net buiten Nairobi en de Australische Mercedes bleek niet meer (op tijd) te repareren in Windhoek. De overige 40 deelnemers hebben het gehaald.

Wie het wagenpark bekijkt hier bij de finish ziet al snel dat het geen makelijk ritje was; de auto's zijn gebutst, door de vering gezakt, maken afschuwelijk lawaai en worden met tyraps en spanbanden bijeen gehouden. Ook zijn er deelnemers die maar liefs 14 banden hebben verbruikt. Maar we hebben het gehaald!

In Kaapstad werden we ontvangen door de Nederlandse consul, die al snel door had dat we behoefte hadden aan bier. Dat bier kregen we in ruil voor wat foto's voor de Facebook pagina van de Nederlandse ambassade in Zuid-Afrika. Tevens werd het een goede gelegenheid om de eerste (sterke?) verhalen te vertellen.

Vanavond feest en de prijsuitreiking, morgen een dagje niks (hopelijk) en dan naar huis! Huis, Renee, de kinderen, de hond en mijn eigen bed. Maar WE HEBBEN HET GEHAALD!

De koorts

2012-01-28T17:53:00.000+01:00

Gisteren was er spraken van een lichte verhoging, vandaag was er koorts. De buitentemperaturen stegen tot 40 graden Celcius en wij hadden de rally koorts.

De eerste World Cup sectie was op gravel en was de korste route naar het asfalt, dus konden we hem net zo goed rijden. We hadden er veel plezier in, dus besloten we ook de tweede World Cup sectie competitief te rijden. Dat viel niet mee en werd een 70 kilometer lange lijdensweg voor de auto. Veel gehobbel en gestuiter.

Toch hebben we ook de derde World Cup sectie gereden en daarmee veel tijdwinst gepakt op de equipes die wederom (net als wij de afgelopen dagen) direct over asfalt naar het volgende hotel reden. Door onze klassering moesten we als één van de laatste starten, dus lang wachten voor we eindelijk mochten gaan.

Onderweg nog de banden gewisseld en een probleempje met de achterklep (wou niet meer dichtblijven) aangepakt. Dit in combinatie met de World Cup secties maakte het een echte spannende rally dag. Ik heb ervan genoten en het is beter dan gewoon over ellelange wegen naar het volgende hotel rijden.

Onze favoriete auto, de Subaru, heeft vandaag de leiding gepakt in het klassement en heeft nu een voorsprong van 3 seconden. Het blijft dus spannend tot op het laatste moment. Wie weet worden wij nog 'beste Nederlandse deelnemer', al heb ik deze prijs zelf verzonnen om de eer te redden.

Zuid Afrika is net als Namibië, droog, dor en zanderig, althans het gedeelte waar we nu zijn. Al werd het de laatste kilometers iets groener. We zullen zien hoe het zich morgen - de laatste dag van de rally - zich ontwikkeld. En ... gaan we het halen?

De hitte

2012-01-27T17:27:00.000+01:00

Er was vandaag sprake van een lichte verhoging. Met buitentemperaturen van 37,5 á 38,5 graden spreekt men van een 'lichte verhoging' en niet van 'koorts'. Ons jaren 80 aircootje moest flink werken en bracht wel wat verfrissing, maar helemaal 'cool' bleven we niet. Hier in Ai-Ais, gelegen in een canyon, is het helemaal heet en men heeft een spa met warm(!) water. Het is te heet om de canyon eens goed te bekijken, misschien vanavond als de zon onder gaat.

We hebben dwars door de Namibische woestijn gereden, nauwelijks begroeing, hier en daar een struik en wat geel gras. Veel stenen en af en toe een berg. Wel een paar apen gezien, ik had ze in dit landschap niet verwacht. De laatste 70 kilometer was een gravel weg, een prima weg, zo glad als asfalt, met hier en daar wat wasbord. Dit gaf weer een beetje rally gevoel; ik mis het toch wel de competitie. Het laatste stuk had nog het meest weg van een maanlandschap (maar niet zo erg als de weg naar Mars). Voor de rest wederom veel ellelange lege wegen gezien. Wel weer gezellig koffie gedronken in een onmetelijk klein dorp en bij de Wimpy's geluncht.

Onderweg kreeg ik een telefoontje van school over Mara. Toen men vroeg of het uitkwam, vertelde ik dat ik door de woestijn in Namibië reed. Eerst wat verbazing, toen begreep men wel dat dat niet de juiste plek is voor een gesprek. Ik was ook verbaasd dat ik überhaupt ontvangst had, maar de mobiele telefoon is ook alom aanwezig in Afrika, zelfs in de armste landen (en er wordt - net als elders in de wereld - eindeloos mee geluld). Ik ben wel benieuwd wat men te bespreken had, maar dat hoor ik wel van Renee.

Eén wijze les heb ik in Afrika geleerd; wij hebben horloges, zij hebben de tijd! Efficiëntie en haast zijn typische westerse bezigheden en als je te gast bent in Afrika zul je je toch moeten aanpassen. Da's wennen en soms conflicterend met rallyrijden, maar er is geen keus.

Nog twee dagen, het eind komt in zicht!

De vakantiedag

2012-01-26T15:31:00.001+01:00

Vandaag nog maar een vakantiedag genomen. Wel zo'n 450 kilometer voorzichtigjes gecruised (om de banden te sparen) naar Windhoek. Geen World Cup secties vandaag voor ons, net als voor de andere Nederlandse teams. We hebben lekker geluncht in een leuke uitspanning en precies op dat moment kwamen we onze Nederlandse rallyvrienden tegen, werd het ook nog gezellig.

Onderweg met veel plezier naar de Afrikaanse radio geluisterd, met een beetje moeite is het prima te verstaan en de uitdrukkingen die gebruikt worden zijn voor ons Hollanders soms uitermate vermakelijk. Het landschap veranderde wederom nauwelijks en de wegen waren voornamelijk weer recht en leeg. Toch is Namibië een mooi land, het is niet te vergelijken met donker Afrika; het is netjes, groen en leeg. Ook zijn er gewoon keurige stenen gebouwen, herkenbare winkels en de lemen hutjes ontbreken. Er zijn volop verkeersborden en straatnaamborden, iets wat we lang niet gezien hebben.

Het wagenpark is ook beduidend anders. In de rest van Afrika wordt mobiliteit verzorgt door de Toyota Landcruiser; ooit het domein van de Landrover, maar thans lijkt het wel het enige merk ter wereld. In Namibië is er meer diversiteit, niet alleen de Japanners (Mitsibushi, Isuzu, Nissan) zijn ruimer vertegenwoordigd, maar ook Europese - vooral Duitse - merken zijn ruim aanwezig. Het stikt hier van keurige Volkswagen Golfjes van het eerste type. Zal wel iets met het Duitse verleden van Namibië te maken hebben.

De mens en machine maken het goed. De slijtage van de banden - door de kromme achterpoten - houden we in de gaten, maar Kaapstad is haalbaar. Ook hebben we de afgesleten band van het reservewiel laten omdraaien, zodat we nog volop de andere kant kunnen afslijten. Mijn verkoudheid wordt met de dag minder, dus ook daar halen we Kaapstad wel mee!

De band, onweer en de olifant

2012-01-25T18:40:00.001+01:00

Vandaag was een lange zit, de langste etappe van de rally; 1050 kilometer. De wegen waren lang en recht en het landschap veranderde nauwelijks, de australiërs uit de rally moeten zich thuis gevoeld hebben. De enige afleiding waren de regenbuien, kort en hevig. Bij de laatste bui donderde en bliksemde het heftig. Het werd ook helemaal donker. Gelukkig brachten de regenbuien wat verkoeling en er vielen wat druppels door het open dak in mijn nek; lekker waterkoeling.

Ook leuk was de kudde olifanten die we vlak langs de weg zagen. We hadden al diverse verkeersborden (ja, verkeersborden in Afrika; Namibië lijkt een tamelijk geciviliseerd land) gezien die waarschuwden voor overstekende olifanten. We stopten om foto's te maken, maar natuurlijk waren juist op dat moment de batterijen leeg. Gelukkig heb ik nog een paar foto's kunnen maken. Het was een heel gezin en ze leken wel diep zwart.

Minder plezierig was het feit dat we ontdekte dat de 'nieuwe' (tweedehandsjes) achterpoten van de auto tamelijk krom zijn, waardoor de banden aan de binnenkant nogal afslijten. Eén band raakte lek en moest verwisseld worden. We hebben de bandenspanning verhoogd en gaan mogelijk de voor- met de achterwielen wisselen en hopen zo toch nog Kaapstad te halen. Wel hebben we besloten om de World Cup secties van morgen over te slaan, we zijn bang dat het ge-race over de gravelwegen fataal gaat worden voor de achterpoten en dan hebben we nog meer ellende. Ik moet nog wel wennen aan het feit dat we niet meer meedoen (en morgen nog veel meer strafpunten gaan oplopen), maar het is de juiste beslissing.

De finish komt in zicht en dat is maar goed ook, mens en machine zijn er aan toe!

De boete en de beloning

2012-01-24T17:30:00.000+01:00

Vanochtend vroeg gestart, er was geen dwingend tijdschema en we wilden graag snel in Livingstone zijn. De weg was goed en we vraten de 500 kilometers. De plaatselijke politie was minder enthousiast over onze inhaalactie over doorgetrokken streep. En omdat men in Zambia links rijdt en niet door had dat het stuur bij ons aan de andere kant zit, moest ik me verantwoorden bij de baas. De baas zat in een busje aan de kant van de weg en gaf me een preek en een prent van tweehonderzeventigduizend kwacha's. Toch knap dat ik als passagier een boete heb gekregen voor 'dangerous driving'.

De beloning was Livingstone; de Victoria-watervallen zijn adembenemend en je wordt er zeiknat van, maar dat had ik graag voor over. Het water dondert over grote breedte in een diepe kloof, waarbij het huizenhoog opspat. Het opspattende water veroorzaakt een permanente regen. En het is zo mooi!

Ook hebben we de Zambesi-rivier en de Victoria-watervallen van boven bekeken, middels een helicoptervlucht. Fantastisch! Laag scheerden we over het water en het land, met een prachtig uizicht op de dorpjes, de rivier en natuurlijk het geweld van het vallende water. Ook kon je mooi zien hoe de diepe koof, waar het water invalt, kronkelt door het landschap. Een aanrader voor iedereen (het is wel ruim 10.000 kilometer rijden).

Bij terugkomst in het luxe hotel zagen we zebra's lopen in het park. We zijn nog even op safari geweest om plaatjes te schieten. Door goed speuren en een tip van de bewaker lukte het me om tot 5 meter afstand te komen en om prachtige foto's te maken. Een safari in de tuin van het hotel!

Tenslotte heb ik zojuist nog een kleine bijdrage geleverd aan het African Revival project. Eén van de rally-equipes wilde laptops overhandigen aan een school, maar helaas had het transport vertraging opgelopen. Voor het foto-moment heb ik - met veel plezier - mijn laptop uitgeleend. Hopelijk komen de laptops morgen echt, want de kids hebben ze nodig.

De prachtige rit

2012-01-23T17:28:00.000+01:00

De afgelopen dagen was een prachtige rit door Tanzania en Zambia. De natuur is schitterend, mooi groen, bergen op de achtergrond en overal de altijd kleurrijke mensen. Zambia is niet zo dichtbevolkt als Tanzania, maar al het leven speelt zich af langs de weg, overal zie je mensen. Meestal enthousiast. 'Wildlife' lijkt te ontbreken in Zambia. In Tanzania zagen we volop apen en ezels (wilde, niet voor een karretje zoals in Ethiopië), anderen hebben zelfs giraffes en olifanten gezien, maar in Zambia zagen we, behalve de homo sapiëns, niets; zelfs geen dode dieren.

Wel volop aanwezig in Zambia waren de gestrandde vrachtwagens, sommige fataal, andere in reparatie. Blijkbaar mist men regelmatig een bocht of valt men in de berm. Het aantal vrachtwagens met pech overtrof - met ruime mate - het aantal rijdende trucks. De auto's in fatale staat zijn meestal vakkundig geplunderd, de overige worden ter plekke gerepareerd. Gewoon met het handje.

De grens was complete chaos, zo erg hadden we nog niet meegemaakt. Alleen bij de grens komen was al een uitdaging; de lange rijen vrachtauto's blokkeerden de toegang, de auto's moesten via de zandpaden proberen de grensgebouwen te bereiken. Vervolgens met behulp van de ellebogen een stempel bemachtigen en de boel herhalen aan de Zambiaanse kant van de grens. Waarom men geen enkele behoefte heeft dit enigszinds te organiseren is mij een raadsel. Uiteindelijk hebben we alle benodigde stempels verkregen, maar niemand controleert of je daadwerkelijk de stempels hebt. Je kan net zo goed gewoon doorrijden (als er geen vrachtauto's in de weg stonden).

Sinds lange tijd weer gewoon op tijd gestart en op tijd gefinished, ik was het bijna niet meer gewend. Vandaag ook weer een World Cup sectie gedaan, maar ik merkte dat de vrees er nog in zit, echt hard gingen we niet. Niet dat dat van belang is, want door allerlei extra straffen (wegens transport met truck en wegens driemaal niet op tijd starten) staan we nu ergens in de onderste regionen van het klassement. Van onze trotse derde plek is niets meer over. Geeft niks, ik ben allang blij dat Kaapstad halen nog steeds een optie is, een optie die ik in Nairobi niet altijd meer zag zitten.

Om de één of andere reden ben ik verkouden geworden, terwijl het hier zomer is en lekker weer (niet te warm, lekker bewolkt en enorme donderbuien vanacht). Mijn neus zit vol snot en ik voel me al drie dagen niet geweldig, Ik hoop dat het snel overgaat, gelukkig smaakt het (gratis) bier nog steeds!

De wederopstanding

2012-01-21T05:46:00.002+01:00

De BMW M535i is uit de as herrezen. Hij zal nooit helemaal meer de oude worden, ooit was het een gaaf exemplaar dat sinds de jaren 80 vier in het leven stond. Thans is hij gedeukt, gebutst en verwrongen, maar met een nieuwe carterpan en een geheel vernieuwde achterwielophanging is hij klaar voor her restant van de reis vaan Kaapstad. We hebben zelfs - dankzij Mitsubishi - een nieuwe carterbescherming.

Om 11:21 vertrokken we vanaf de BMW dealer nadat we uitgebreidt afscheid hadden genomen; van onze monteurs, van de bewaker, van de general manager en van de beeldschone receptioniste. We voelden ons, na twee-en-een-halve dag, helemaal thuis en een volwaardig onderdeel van de BMW familie. Toch waren we super blij dat we weer konden rijden, eindelijk weer rally rijden. En met een achterstand van anderhalve dag was alles nog mogelijk. Gelukkig was de etappe van gisteren een korte en viel er ook nog wat af te snijden, dus hopelijk konden we ons weer snel bij de rallykaravaan aansluiten.

Even kreeg ik de schik van mij leven. In Afrika is men gek op speed-bumps (speed-jumps?), op zich niks mis mee, maar je ziet ze niet. Geen bordje, geen gele verf, gewoon een fikse bobbel in het asfalt. Net na de grens, in Tanzania, op een gloednieuw stuk asfalt lag daar een speed-bump zo hoog als de Kilimanjaro en we zagen hem te laat. We werden volledig gelanceerd en de uit de as herrezen BMW kwam met vier wielen los van de grond, om daarna een prachtige landing te maken. Niet goed voor je hart als je net twee-en-een-halve dag aan de auto hebt liggen sleutelen. Renger bleef cool en deelde doodleuk mee dat de auto daar wel tegen kon.

Tanzania is een prachtig land, het lijkt de beschaafde uitvoering van Kenia. De auto's zijn heel, er zijn zebra-paden en verkeersborden en de mensen lijken nog kleuriger gekleed (of hebben een beter wasmiddel). Ook het landschap is prachtig, allen de Kilimanjaro zelf had zich after de worlken verstopt. De wegen die wij bereden waren zeer goed, maar wij hebben dan ook gekozen om de uitsluitend-over-asfalt route te volgen. Een goede keuze, want terwijl we op weg waren kregen we van de organisatie te horen dat de oorspronkelijke route wegens regen en modder voor tweewiel aangedreven auto's niet te rijden was.

Uiteindelijk werd het toch een lange zit, maar we zijn in Morogoro aangekomen. De halve rallykaravaan zit hier, de andere helft zien we morgen. Met andere woorden, we zijn weer bij (en blij)!

De alles of niets dag

2012-01-19T16:15:00.001+01:00

Na een goed maal, een show van afrikaanse dansers en een volledige nacht rust in een prachtig hotel, bespraken we vanochtend aan de ontbijttafel (lekker buiten) de opties voor de rest van de reis. Vandaag zou cruciaal worden; als we nieuwe achterpoten zouden kunnen krijgen dan zouden we vandaag of eventueel morgen kunnen vertrekken. Een achterstand van één dag valt in te halen, dat hebben we eerder laten zien. Mochten we geen nieuwe achterpoten kunnen vinden in Nairobi, dan moeten we ze laten opsturen vanuit Nederland en wordt het na het weekend voordat we kunnen vertrekken. We praten dan over een achterstand van vier tot vijf dagen, een onmogelijk opgaaf.

Maar eerst hadden we een andere missie; geld. Een mens heeft nou eenmaal cash geld nodig en dat valt niet zo eenvoudig te regelen vanuit Kenia. Als gevolg van de diverse sleep- en transportacties waren we aardig door onze dollars heen. Via wat banken, wat geldmachines, wat wisselkantoren en een bezoekje aan het internationale vliegveld konden we onze geldvoorraad weer voldoende aanvullen. Daarbij hebben we dankbaar gebruik gemaakt van onze bevriende taxichauffeur (Mr. CEO) en zijn vriend.

Bij de BMW dealer aangekomen bleek er weer licht aan de horizon; de kapotte carterpan was verwijderd, een nieuwe pakking was besteld en men had nieuwe achterpoten op de kop kunnnen tikken! WAUW! De pakking zou ieder moment kunnen komen en voor de achterpoten was het mij niet helemaal duidelijk of ze gehaald of gebracht zouden worden. 'Ieder moment' duurt best lang in Afrika en ook 'halen of brengen' is weer zo'n typische westers detail, maar uiteindelijk arriveerden de onderdelen en begon de holy quest om de boel weer in elkaar te krijgen.

Langzaam begonnen we weer te denken aan de rally, ik heb de kaarten te voorschijn gehaald en bekeken hoe, waar en wanneer we de rallycaravaan weer in zouden kunnen halen. Wat SMSjes gestuurd om te onderzoeken of de grens de gehele nacht open is en de 'alleen-over-asfalt' route, die de organisatie als alternatief heeft aangeboden, onderzocht. Misschien nog wat voorbarig, maar verstandiger dan mij aan de auto te laten sleutelen, laat Renger en de Keniaanse monteurs dat maar doen. Kijk ik ondertussen wel naar de beeldschone en charmante receptioniste.

De carterpan is gemonteerd, kleine euvels zijn verholpen en er is goede voortgang geboekt met de achterpoten. Helaas hebben we het vandaag niet af kunnen maken, morgen gaan we verder. De wil was er, maar helaas ontbrak het - zoals we vaker hebben gezien in Afrika - aan efficiëntie en slagvaardigheid. Alles of niets en het werd ... best veel!

De BMW dealer

2012-01-18T18:36:00.001+01:00

Om 08:00 uur vertrekken we weer richting BMW dealer met wéér een andere chauffeur. Even is het zoeken, maar dankzij de GPS en wat belletjes vinden we de BMW dealer.

Warm worden we onthaald, de directeur is zelf een racer en wil natuurlijk graag de BMW's rijdend in de rally zien. Ook de collega rallyrijders met de BMW X5 treffen we hier aan. Maar eerst wacht ons nog de uitdaging van het uitladen van de auto uit de vrachtwagen. Het moge duidelijk zijn dat we niet met een auto-ambulance zijn gekomen, maar een Mitsubishi vrachtwagen, waar normaal geiten, goederen en mensen in vervoerd worden. Met een hoop gedoe lukt het tenslotte en kunnen we afscheid nemen van onze Keniaanse transporteurs.

De spirit is goed bij de BMW dealer, het doel is om de auto vandaag weer rijdend te krijgen. De activiteiten zijn typische afrikaans; er gebeurt eigenlijk niets. Uiteindelijk beginnen we maar zelf, we halen de achterveer poten uit elkaar en halen zelf de carterpan op bij het vliegveld. Plotsklap duiken nieuwe schokbrekers op en beginnen de monteurs zich ermee te bemoeien.

Even zaten we in een positieve flow, maar dan komt de tegenslag; de achterpoten van de auto zijn door de sleepactie zo krom dat verder rijden niet mogelijk is. Ook besteed Renger eindeloos veel tijd aan wachten terwijl hij een nieuwe carterbescherming probeert te regelen. En tenslotte lopen we uit de tijd.

Na nachten van niet en nauwelijks slapen druipen we af naar ons hotel. De monteurs gaan nog even door, morgen zullen we wel de resultaten zien. Hopelijk kunnen we morgen nieuwe achterpoten vinden, dan kunnen we onze reis vervolgen, maar misschien moeten we onze meerdere erkennen in de krachten van Afrika. Krachten ontketend door het wegdek!

De reis naar Nairobi

2012-01-17T18:27:00.000+01:00

Een lekke olie carter en een kapotte achterwielophanging maakt het onmogelijk om op eigen kracht naar Nairobi te reizen. Gelukkig hebben we al een nieuwe carterpan laten opsturen (hiep hiep hoera voor de satelliet-telefoon; vanaf de savanne in Afrika een carterpan bestellen!) en contact gezocht met de BMW dealer ter plaatse.

We besluiten een vrachtauto in te huren om ons naar Nairobi te brengen. De vrachtauto is zo geregeld, de prijs bepaald, maar komt natuurlijk nooit opdagen. Ook het mannetje via wie we het geregeld hebben is volledig zoek. gelukkig komt een andere Keniaan zijn diensten aanbieden. En zowaar, anderhalfuur later staat onze auto in de vrachtauto en dan begint het grote wachten. Waarop weet niemand, men moet nog naar de bank, even eten en weet ik veel.

Na vele uren komt er plotsklap een andere chauffeur opdagen en vertrekken we. Ook een lege truck gaat mee, want collega rallyrijders Martin en Jose staan met pech 100 kilometer verderop. Als een ware Jan de Rooij stuur de chauffeur onze vrachtwagen over één van de slechtste wegen van Afrika (en waarschijnlijk heel de wereld). Fantastisch om te zien, maar dodelijk voor onze auto. De spanbanden waarmee de auto vast staat breken binnen 10 kilometer en de rest van de rit danst de auto achterin de bak. Zo wordt een prachtige BMW binnen twee dagen omgetoverd tot een wrak en we betalen er ook nog voor.

's Nachts om drie uur arriveren we in Nairobi, de vrachtwagen wordt geparkeerd om een bewaakte stalling en wij duiken het dichtsbijzijnde hotelletje in voor een paar uur slaap. Ergens las ik dat Nairobi een kosmopolitische stad is, maar dat deel hebben we zeker niet gezien; vies, oud, vuil en kapot. Het maakt me niet meer uit, ik wil slapen!

De weg naar Mars

2012-01-16T18:11:00.000+01:00

De zwaarste etappe van de rally en de grootste beproeving voor de auto; de weg naar Mars(abit). Een weg zo slecht dat hij eigenlijk verboden moet worden voor 'gewone' auto's, vol met stenen van vulkanische herkomst door een typische Keniaans savanne landschap. Toch stond hij voor ons op het programma. Met een gemiddelde van 30 kilometer per uur kropen wij over de weg. Voorzichtig omspringend met de auto, want we wilden ten kostte van alles de finish halen voor een lekker maal en een goede nacht slaap.

Links en rechts zagen we deelnemers aan de kant van de weg staan, sleutelend om hun materieel rijdend te houden. Ook wij deze onze uiterste best om alle stenen te ontwijken; tevergeefs, de derde steen van de reis werd ons fataal. Wederom een gat in de carter en wederom gestrand. Ditmaal waren er geen dorpjes in de buurt, maar zaten we letterlijk in de middle of nowhere; het wordt niet voor niets de weg naar Mars genoemd.

Via de satelliet-telefoon om assistentie gevraagd en via moeizame verbindingen kregen we bericht dat de organisatie ervoor zou zorgen dat alle gestrande deelnemers opgepikt zouden worden. Gelukkig hadden we voldoende water, voedsel, een tent en slaapzakken. Verbazingwekkend is dat er regelmatig uit het niets iemand kwam kijken, helaas was het erg lastig met deze mensen te communiceren. Toen het eenmaal donker werd besloten werd tent op te zetten en een potje te koken. We begonnen al te twijfelen of de 'redding' nog vandaag zou arriveren; eerst maar eens een goede nacht slapen.

We lagen nog maar net in onze tent toen we verrast werden door drie Kenianen in een Toyota Landcruiser die zich aankondigden als onze 'rescue-crew'. Wat begon met een moment van euforie veranderde langzaam in een totale nachtmerrie. Met veel gehannis werd onze auto achter de Toyota gebonden (waarbij de eerste schade werd aangedaan), vervolgens werden we veel te snel over alle stenen en hobbels getrokken, waarbij nog meer schade werd aangericht. Toen kreeg de Toyoya nog een lekke band en besloot de bestuurder (bijna) een ravijn in te sturen.

Na vele uren slepen arriveerden we diep in de nacht in het rally-kampement, met een half verwoestte auto. Ik had inmiddels twee nachten nauwelijks geslapen en 1500 kilometer afgelegd over de meest verschrikkelijke wegen; ik zat er helemaal doorheen. Ik kreeg nog een bakje soep en dook mijn tent in, waarna de luiken volledig dicht gingen.

De inhaal etappe

2012-01-15T18:05:00.000+01:00

We zitten weer in de race dankzij een onmogelijke inhaal etappe. Het begon 's ochtends vroeg om 04:30 met de wekker, vervolgens een vier-en-een-half uur durende busrit en natuurlijk weer een lekke band. Schuddend, hobbelend en stofhappend, maar ook de lokale bevolking van dichtbij meemakend. In Mota aangekomen stonden Renger en de monteurs klaar om de boel weer in elkaar te schroeven. Ik probeerde weer de lokale jeugd te vermaken en ben zelfs verslagen met ping-pong.

Na enkele uren was het zover; de motor liep, we konden gaan. Met 29 uur achterstand braken wij onze vakantie in Mota af en hervatte wij de rally. In eerste instantie met nog 650 kilometer van de etappe van gisteren; de slechte weg, dwars door hoofdstad Addis Ababa en honderden kilometers tweebaansweg; een fikse uitdaging.

We voelden ons goed en besloten nog 500 kilometer door te rijden naar de Keniaanse grens om aansluiting te vinden bij de rest van het veld. Weliswaar zou het nacht werk worden en is de grens 's nachts gesloten, maar die barriere zouden we 's ochtends vroeg wel nemen en in de auto slapen. Dat slapen werd wat (extreem) kort, maar de douaniers aan beide zijde van de grens waren vroeg op, wisten wat ze moesten doen en toonden efficiëntie. Binnen no-time waren we de grens over en konden we ons in het finish/start-hotel melden, 10 minuten voordat we weer moesten starten voor de zwaarste etappe van de rally; de weg naar Mars.

Wij, de andere deelnemers en de organisatie waren blij verrast dat we weer van de partij waren en het voelde goed om weer netjes op tijd te starten. Ook heb ik genoten van mijn korte vakantie in Mota, natuurlijk was het stressen en waren er veel onzekerheden, maar het was zeer bijzonder om twee dagen als een Ethiopiër te leven. Mota als vakantie bestemming, je zult het op internet niet vinden.

De tweede steen

2012-01-14T18:58:00.002+01:00

De tweede steen kwam niet door de lucht, maar lag gewoon op de grond en was niet meer te ontwijken. De oude weg tussen Bahir Dar en Addis Ababa is van slechte kwaliteit en vol stenen, koeien, mensen en ezels, die allen ontweken dienen te worden. En soms lukt dat niet.

In eerste instantie leek er niets aan de hand, maar bij de tijdcontrole aangekomen ontstond er al snel een plas olie onder de auto; de carter was lek. Dankzij een Engels sprekende Ethiopiër en wat geleende olie wisten we in een klein dorpje een 'monteur' te vinden en begon het grote avontuur om de auto gerepareerd te krijgen. Driftig doken de monteurs onder grote publieke belangstelling van de plaatselijke bevolking onder de auto. Om de tijd te doden wandelde ik wat rond in het dorp, achtervolgd door vele kinderen en aangestaard door de Ethiopiërs die van heinde en ver de markt kwamen bezoeken; zo'n grote witte vent hadden ze nog niet vaak gezien. Ik werd zelfs uitgelachen.

Na enkele uren sleutelen kwam het beschadigde onderdeel onder de auto vandaan. De schade bleek groter dan verwacht; een gat en een lange scheur. Volgens de Ethiopiërs is alles altijd te maken, maar toen het lassen van aluminium niet lukte moesten ook zij erkennen dat niet altijd alles mogelijk is. Tijd voor plan B en C.

Een nieuw carterdeksel laten invliegen en onze auto in de buurt van het vliegveld krijgen was geen reële optie, niemand was bereid onze auto over deze slechte weg te transporteren (en niemand heeft daarvoor de middelen). Realistischer leek het om met de carterdeksel terug te gaan naar Bahir Dar, in de hoop het daar gelast te krijgen. Een vriendelijke Ethiopiër bood zijn diensten aan; hij had een auto (bleek gewoon de bus te zijn), maar regelde toen een 'snellere' auto (bleek gewoon een vrachtautootje te zijn). Vier-en-een-half uur en een lekke band later was ik terug in Bahir Dar, waar - wonder boven wonder - binnen no time de boel professioneel gelast werd. Ondertussen had Renger in het onmetelijke kleine dorp Mota een hotelletje gevonden en dronk een biertje.

Het lukte me niet meer om in het donker transport terug te regelen. Wel heb ik met mijn 'mannetje' afgesproken om morgenochtend vroeg de bus te nemen, weer vier-en-een-half uur hobbelen en stof happen. Hopelijk krijgen de monteurs de boel dan weer snel in elkaar, waarna wij een poging kunnen gaan doen om de twee dagen achterstand op de rest weg te werken.

Inmiddels heb ook ik (120 km verwijderd van Renger) een hotelletje geboekt en zit ik dit te typen een in internet-café (~~zonder internet op dit moment~~ in een ander internet-café). Straks een biertje en dan weer vroeg naar bed voor weer een lange dag. Wordt vervolgd!

De steen

2012-01-13T18:13:00.000+01:00

De gevreesde grensovergang bleek een (relatief) makkie. Zowel aan de Soedanese als aan de Ethiopische kant ging het soepeltjes. De Ethiopische douaniers waren uitgerust met moderne webcams en vingerafdruk-scanners én waren vriendelijk en efficiënt. Het is ook zeker geen rustige grensovergang; vele tankauto's stonden in een eindeloze rij te wachten en vele afrikanen stonden geduldig de rally-rijders te aanschouwen. Toch is deze grensovergang meer dan de grens tussen Soedan en Ethiopië, het is de grens tussen het zanderige en vieze Arabië en het kleurrijke en swingende donker Afrika.

Ethiopië is het symbool van de armoede en de honger in Afrika, maar als land ziet het er niet slecht uit; het vrouwelijk schoon is er gewoon te bewonderen, alcohol is verkrijgbaar en de wegen bestaan uit mooie plakken asfalt. Het landschap is prachtig en divers. Tot aan de grens moesten we menig gat in de weg ontwijken, trilde onze spiegel los en stuiterde de accu in het vooronder. Na de grens was het vakantie voor de wielophanging; prachtig asfalt en overal een vriendelijk onthaal. In de dorpen stonden honderden mensen langs de weg om ons toe te juichen. De 41 miljoen inwoners van Soedan hebben we nauwelijks gezien, de 81 miljoen van Ethiopië waren volop aanwezig. Ik werd spontaan verliefd op Ethiopië.

Tot de steen. Eén Ethiopiër vond het nodig ons te verwelkomen met een welgemikte worp en raakte precies het raam in de achterportier. Een harde knal; ik schrok me rot. Even buiten het dorp zijn we gestopt om het raam te repareren, binnen enkele minuten werden we omringd door een tiental Ethiopiërs, inclusief oom agent. Waar ze vandaan kwamen weet niemand. Oom agent maakte driftig aantekeningen en belde met zijn baas, excuses werden aangeboden namens het gehele Ethiopische volk, maar het leed was natuurlijk al geschied. Na wat plakwerk met duct-tape reden we verder, oom agent met zijn excuses achterlatend. Mijn liefde voor Ethiopië was even bekoeld.

De nacht van Soedan

2012-01-12T23:08:00.002+01:00

De ferry kwam natuurlijk weer later aan dan verwacht, veroorzaakt doordat slechts één motor werkte. Ook de douane had zijn tijd nodig. Zoveel zelfs dat het er een aantal keer op leek dat de rally-rijders gewoon zouden vertrekken. Ik geloof ook dat wij dat uiteindelijk hebben gedaan. Nadat voor de zoveelste keer iemand een poging deed om ons chassis-nummer te checken en iets mompelde dat het 'OK' was, zijn we maar gegaan. Een paar honderd meter verderop nog even met het paspoort gewappert en we waren het hek uit.

De eerste 200 kilometers gingen in het licht. Hier een daar een lemen-hut, veel armoede en vooral veel leegte. Het grote verschil met Saudi Arabië is dat het zand wat roder gekleurd is en er geen hek langs de weg staat. In het begin was de weg prima te berijden, wel veel (extreem) lange vrachtwagens op de weg, die met een slakkegangetje van 30 km/uur voortkropen.

Daarna werd het donker en werd de weg slecht. In plaats van slalommen om de vrachtwagens werd het slalommen om de gaten in de weg. Verder viel er niks te zien, het was tenslotte donker. Nog 500 kilometer door Soedan gereden en niets gezien, behalve gaten in de weg. Gelukkig waren de laatste 100 kilometer weer goed te berijden en was het verkrijgen van benzine nauwelijks een probleem.

Heelhuids en hongerig zijn we in Geradef aangekomen. Morgen weer vroeg op, want er wacht ons weer een grensovergang. Deze grensovergang (tussen Soedan en Ethiopië) wordt het meest gevreesd; normaal gesproken komen hier niet meer dan een paar voertuigen per dag langs. Dat wordt schrikken voor de douane als er 50 rally-paarden opduiken.

De laatste dagen hebben we geen World Cup secties gehad, dus qua klassement is er niets veranderd; we zijn nog steeds derde en met een beetje geluk kunnen we deze plek nog even vasthouden.

De laatste ferry

2012-01-11T22:50:00.000+01:00

Inmiddels zit ik op de laatste ferry van de reis; de boot van Jeddah in Saudi Arabië naar Suakin in Soedan. Een groezelige boot, met bruin water uit de kraan; verkocht aan de organisatie als een luxe boot met alle comfort. Het lijkt erop dat de rally eindelijk écht begonnen is. Geen brede snelwegen meer, geen luxe hotels en comfortabele cruise schepen. Welkom terug in Afrika (Saudi Arabië ligt in Azië)!

Saudi Arabië is gewoon een zandbak waar mensen in wonen. Of eigenlijk een rotsbak, want echt heel veel zand hebben we niet gezien. Wel wilde dromedarissen. In die zandbak ligt een grote brede plak asfalt en daar hebben wij zo'n 800 kilometer over gereden. Vrouwen schijnen niet te bestaan in het land, af en toe zie je een vormloze zwarte zak, het gerucht gaat dat daar een vrouw onder zit. Ook de vrouwen in de rally moesten zich in zo'n zwart gewaad kleden, al schenen er bij nadere bestudering heel wat verschillende 'modellen' te bestaan.

Het meest opvallend vond ik hoe alle douaniers, militairen en officials hun kleding zo schoon hielden. Of het nou een witte jurk, een kaki-kleurig uniform of zwarte broek met witte bloes is, het is altijd smetteloos schoon. Het schijnt dat ze zich driemaal daags verkleden; iets anders hebben ze ook niet te doen, want van enige efficiëntie is geen sprake. Wederom hebben we vele uren bij grens doorgebracht zonder dat er - ogenschijnlijk - iets gebeurde.

We zijn allemaal wat gespannen; het laatste nieuws (of roddel) is dat we om 13:00 uur aankomen in Suakin. Vervolgens moeten we ons weer door de douane werken, wat normaliter vele uren kost. Hebben we dat allemaal gehad, dan wacht ons een rit van 700 kilometer door Soedan. Volgens de kaart is het een 'main road', maar of dat een brede plak asfalt of een in verval geraakte weg vol met vrachtwagens is, weet niemand. Het zal wel nachtwerk worden en morgen weer vroeg op voor de volgende etappe.

Ook spannend wordt de brandstof voorziening. Volgens het route boek is de eerst volgende pomp op 500 kilometer, maar de vraag is of deze pomp open is (het zal diep in de avond zijn als we daar arriveren) en voldoende brandstof heeft voor alle deelnemers. Ook zijn er wilde geruchten over hoeveelheden water en rommel in de brandstof; we zullen wel zien.

De overeenkomsten en verschillen

2012-01-10T17:04:00.000+01:00

Vandaag leek sterk op afgelopen zondag. Slecht (en kort) geslapen op de boot; zondag vanwege maag en golven, vanacht vanwege geen bed. Daarna de douane festiviteiten. Ook dat leek sterk op de situatie in Egypte; veel kastje en veel muur. Veel wachten en niemand weet precies waarom. Ook ditmaal grote hoeveelheden officials, maar wel met nettere uniformen.

Uiteindelijk mochten we gaan, maar bij de eerste-de-beste politie-post werden we alweer langs de kant gezet. Er was ons toegezegd dat er geen colonne zou komen (werkt toch niet), maar de Saudische politie deed toch een dappere poging. Dat werkte voor enkele seconden en toe werden ze links en rechts ingehaald door de rallyrijders. De politie bleef wel in de buurt; toen wij even stopte om een klapperend geluid te onderzoeken (bleek een loszittende spatlap) stonden er binnen twee minuten twee politie-auto's bij ons.

Ten opzichte van Egypte is alles 'netter' in Saudi Arabië; de auto's, het weggedrag, minder puin langs de weg en eigenlijk helemaal geen vuil. Geen eindeloze reeksen half-afgemaakte gebouwen en keurig geknipte hegjes. Iedere rotonde (we hebben er maar een paar gezien) is voorzien van een kunstwerk. Hetzelfde zijn de checkpoints met 'speed bumps', maar gelukkig zijn ze in Saudi geel geverfd; dan zie je ze tenminste. Ook geen verkeerschaos in Saudi, waarschijnlijk omdat het land voornamelijk leeg is en er wel voldoende geld is voor brede wegen.

Voor de rest was het vandaag saai. We hebben één weg gereden; de kustweg van Duba naar Yanbu, een brede vierbaanssnelweg met goede kwaliteit asfalt en nauwelijks verkeer. Wel vijfhonderd kilometer afgelegd en langzaam het landschap zien veranderen van leeg en rotsachtig naar leeg en rotsachtig, maar met iets meer zand. O ja, af en toe stak er een dromedaris over.

De grootste opwinding ontstond toen we bij het hotel ontdekte dat we een vloeistof bleken te lekken. In eerste instantie dachten we aan een brandstof-lek, maar al gauw realiseerden we dat het het water van de airconditioning (we reizen in luxe met onze klassieker) was. Niks aan de hand dus.

Morgen nog vierhonderd kilometer over dezelfde weg naar Jeddah en dan met de laatste ferry van onze reis terug naar Afrika.

De herhaling

2012-01-09T17:27:00.001+01:00

Vandaag leek wel een herhaling van enkele dagen geleden in Griekenland, toen zat iedereen vast in de modder, nu zat iedereen vast in het mulle zand. Behalve wij (net als toen); wij kwamen er doorheen. Het is ongelooflijk (je kunt het ook stuurmanskunst en goed navigeren noemen), maar er waren slechts vier auto's op tijd; een grote 4x4, de Subaru (ook 4x4), de lichtgewicht Porsche met de super-ervaren Dakar chauffeur en wij. De rest, inclusief wonderboy Owen en de girls, zaten vast in het zand. Wel hebben we wat tijd verloren op de toppers, zeker in de tweede test, maar - by far - niet zoveel als de mensen die vast kwamen te zitten. Sommige zeggen zelfs dat we de derde plek hebben veroverd; hoe is het mogelijk met een directie-auto!

We hebben het (en de verjaardag van Renger) uitgebreidt gevierd met de Vlamingen op de pakeerplaats, die toverde de meest geweldige lekkernijen uit de achterklep van hun Toyota Landcruiser; crackers met tonijn, foie-grass, salami, verse beenham, champagne en bier (de drank moest op, want het mag Saudi-Arabië niet in). Ondertussen hebben we de papierwinkel afgehandeld met de Egyptische douaniers, die wederom motornummers en chassis-nummers moesten controleren. Wederom op zijn Egyptisch, veel gedoe en weinig resultaat. Alleen het overschrijven van het motornummer is al een evenement, want ze zijn niet gewend om ons schrift te schrijven. Daarna moet nog tot driemaal toe een 'baas' de papier goedkeuren, maar uiteindelijk (ondertussen genietend van de Vlaamse lekkernijen) kwam het goed.

Nu hebben we enkele uren rust in een resort aan de Rode Zee en vanavond laat pakken we de ferry naar Saudi-Arabië, al zijn er wat geruchten dat de ferry niet vaart en dat we tot morgen moeten wachten. Nou ja, we zien wel. Straks lekker dineren en nog meer feestelijkheden ter gelegenheid van Rengers verjaardag. Vanochtend het fotoboek overhandigd, dat was een groot succes.

Ik ben blij dat we Egypte gaan verlaten, wat een chaotisch land. Vanochtend, tijdens de pauze, zagen we vlak voor onze neus een typisch Egyptisch ongeluk; een auto die veel te snel reed, moest uitwijken voor een geparkeerde vrachtauto en knalde op een personenauto. Veel schade, gelukkig geen persoonlijke ongelukken, maar ik moest er wel even van slikken; ik zag het gebeuren. Toch is het niet verwonderlijk als je ziet hoe de Egyptenaren zich in het verkeer gedragen, al vrees ik dat we dergelijk gedrag nog meer zullen zien in Afrika.

De aankomst in Afrika

2012-01-08T21:23:00.002+01:00

Na twee nachten en een dag op een boot die alle kanten op schommelde was het tijd voor vaste grond onder de voeten. Normaal word ik nooit zeeziek, maar de zee was echt ruig en ik rolde bijna uit mijn kooi. Dit keer liet mijn hoofd en maag me niet geheel met rust.

Voordat ik voor het eerst van mijn leven voet op Afrikaanse grond kon zetten moesten we ons door de douane werken. Maar liefst 10 mannen kwamen aan boord van de ferry om alle paspoorten te bekijken en te bestempelen. O ja, we moesten ook nog even 15 dollar afrekenen voor het visum. Daarna mochten we de auto van de boot rijden en begon het grote wachten.

Uren hebben we op de kade gestaan; dan moesten we weer een papier invullen of kwam er weer iemand met een spiegel onder de auto gluren. Er kwam zelfs een mannetje met een hamer op onze auto slaan (om het motornummer in het spruitstuk te slaan - totaal onzinnig). Ik geloof ook dat de gehele Egyptische politiemacht bij ons op de kade stond. Zwaar bewapend, maar wel vriendelijk. Uiteindelijk was het wachten op de Egyptische nummerplaten, die nooit kwamen. Dus na vijf uur vertrokken we, zonder Egyptische nummerplaten.

Door het hek van de haven sta je direct in het centrum van Alexandrië en daar barst de chaos los; auto's voor, achter en links, rechts een ezel, gaten onder je en vuil en rommel om je heen. We trokken natuurlijk veel aandacht en iedere politieman gebaarde om door te rijden, ook als er geen ruimte was.

Al snel belandde we op de snelweg en in principe rijdt men in Egypte aan de rechterzijde van de weg (zoals bij ons), maar men heeft een geheel eigen invulling gegeven aan het begrip 'rechterzijde'. Ook achteruit rijden, parkeren, plassen, lopend oversteken en sinaasappelen verkopen zijn gebruikelijke bezigheden op de snelweg. Gelukkig wisten we ons snel aan te passen aan de Egyptische manier van rijden; het verkopen van sinaasappelen hebben we achterwege gelaten.

In het donker (door het lange wachten in de haven) kwamen we aan in Cairo en daar was de chaos nog een slagje erger. Nog meer getoeter, nog meer bijna aanrijdingen en nog meer auto's naast elkaar. Gelukkig kwam er na Cairo een volledige lege driebaans snelweg en vlogen de laatste 150 kilometer voorbij. Nu lekker slapen en morgen door het zand crossen. Ook hebben we een feestje; Renger is jarig en wordt 71 (het is eigenlijk nog een jongen volgens Peter Rushforth - zelf 72).

De Akropolis rally

2012-01-07T09:54:00.000+01:00

Vandaag serieus rally gereden. Bijna geen snelweg gezien en dat is wel effe anders dan dat we in Frankrijk en Italië hebben meegemaakt. Zes World Cup secties stonden er op het programma. Regen stond niet op het programma, maar was wel volop aanwezig en regen maakt gravel modderig. De eerste World Cup sectie was vooral door de modder ploeteren, wat ons lukte, al ging het soms maar met 2 kilometer per uur. De meeste deelnemers na ons lukte het niet en al snel ontstonden er files van vastgelopen deelnemers. De proef werd uiteindelijk ge-annuleerd (hoorden we later).

De tweede World Cup sectie ging over asfalt en had dertien verradelijke haarspeldbochten en bood geen ruimte voor fouten want de afgronden waren diep. De verbazing en blijdschap waren groot toen bij de finish bleek dat we de eerste waren die sneller waren dan de ideale tijd (slechts 1 seconden, maar toch). Hadden we mooi wonderboy Owen en de supercomputer van de Subaru verslagen.

World Cup secties drie tot en met zes waren op gravel, maar gelukkig geen modderpoel zoals de eerste test. Wel veel gemene kuilen en verradelijke 'gulleys'. We vonden het halen van de ferry naar Egypte belangrijker dan het behalen van een snelle tijd, dus we hebben enigszins op safe gespeeld. Wel lekker driften met onze directie-auto en niet teveel tijd verloren. Helaas wel net teveel; de 'girls' zijn ons weer voorbij. Overigs waren de verbindingssecties het gevaarlijkst, met name de haarspelden na Delphi waren (door olie?) spekglad, dat heeft één van de Datsuns (letterlijk) de kop gekost. Ik heb de foto's gezien en dat viel niet meer te repareren, zeker niet voordat de ferry - de enige mogelijkheid om in Egypte te komen - vertrekt.

Ook wij hadden problemen, bij bepaalde snelheden begon de auto hevig te trillen. Even dacht ik dat Renger massage stoelen had gemonteerd, maar dit was teveel van het goede. Snel werd het euvel gelokaliseerd; een onbalans in de wielen, veroorzaakt door enkele kilo's vastgekoekte modder. Tijdens de lunchpauze hadden we net genoeg tijd om alle wielen één voor één te verwijderen en schoon te maken. Probleem opgelost.

In Piraeus aangekomen moest het nodige papierwerk verricht worden alvorens we de auto op de - speciaal voor ons gehuurde - ferry konden rijden. Dat ging natuurlijk op zijn Grieks, waarbij kastje en muur een rol speelden. Ook moesten er chassis- en motor-nummers gechecked en papieren van stempels voorzien worden. Na een ritueel waarbij de auto's in een voor ons onbegrijpelijke volgorde aan boord mochten, was er twijfel of we überhaupt wel zouden gaan; er is een storm op de Middellandse zee.

Inmiddels is duidelijk dat we wel gaan; we varen. En dat er een storm is, is wel duidelijk, het schip gaat heftig heen en weer. Dankzij de storm en de gratis drank is het lopen door de gangen zonder je evenwicht te verliezen aardig lastig geworden; tijd om naar bed te gaan. Omdat deze boot speciaal voor de rally is gehuurd hebben me (met zo'n honderd deelnemers) ruimte zat. Ik heb een vierpersoonskamer voor mezelf en er is personeel in overvloed. Ook heeft de organisatie een prima deal gesloten, al het eten en drinken(!) is gratis. Alleen voor de internet verbinding moet betaald worden. Nou ja, je kan niet alles hebben.

Zondagochtend arriveren we in Alexandrie (Egypte) en blijkbaar kent de organisatie de Egyptische douane, want voor zondag zijn er wel passeercontroles, maar geen tijdcontroles gepland. Het serieuze werk gaat maandag weer van start, met drie World Cup secties dwars door de woestijn, puur op GPS. Ik heb er zin in!

De sneeuw

2012-01-05T17:33:00.000+01:00

Wie aan Griekenland denkt, denkt aan zon en lekkere temperaturen. Vanochtend kwamen we van de boot af en het begon direct met regen. En de regen werd sneeuw. Geen verse sneeuw, maar grote hoeveelheden sneeuw aan de kant van de weg. De weg zelf was gelukkig schoon. Geen Griekenland van zon, zee en vakantie, maar het Griekenland van armoede, sneeuw en kou.

Na de nodige verplaatsingskilometers (tegen twee Euro tol - geen wonder dat dat land failliet is) en een bergbeklimming tussen twee wallen sneeuw kwamen we aan bij de start van de eerste World Cup sectie van de dag. De weg was redelijk schoon, maar wel hier en daar een andere auto op de weg. De hoge wallen met sneeuw maakte passeren lastig. Ook een man te paard was minder enthousiast over de aanwezigheid van zo'n 50 rallypaarden die elkaar beconcurreerden op de World Cup sectie. Wij hadden gelukkig wel pret.

Gedurende de dag zagen we langzaam het Griekenland uit de folders te voorschijn komen, de witte huisjes, de zon en de warmte (nou ja, relatief; het is en blijft winter, ook in Griekenland). Ook het Griekenland van de Akropolis-rally kwam tevoorschijn: de gravelwegen.

Een tweede World Cup sectie werd verreden op gravel en daar maakten we allemaal (ja, echt allemaal) dezelfde navigatie fout. Op 3000 meter een weg rechts laten is niet op 2900 meter een weg rechts laten; en dus vlogen we een steil pad omhoog in. Renger twijfelde even, maar de verse sporen (van onze voorgangers die dezelfde fout maakten) deed ons toch het pad in gaan. De GPS toonde al snel aan dat we fout zaten, dus keren en de andere ontwijken (die stug door bleven gaan). Een goede keuze om terug te gaan, weliswaar liepen we de nodige tijdstraf op, maar we hebben in ieder geval de tijdcontrole niet gemist.

Ik baalde er wel van, ik had tenslotte aan de afstand kunnen zien dat het niet de juiste weg was. Het hielp wel dat iedereen dezelfde fout maakte. Wie weet doen we er nog goede zaken mee want de girls zijn niet gekeerd en hebben - vermoedelijk - de tijdcontrole wel gemist.

Inmiddels zitten we in een wellness resort in Kamena Vourla, met een prachtig uitzicht en een lekkere ruime kamer. Nu op zoek naar een internet-verbinding en een camera voor een foto van het uitzicht. Morgen nog meer Akropolis-rally en met de boot naar Afrika.

De (eerste) rust

2012-01-04T14:24:00.001+01:00

Vanochtend vroeg opgestaan, om 4:45 ging de wekker. Na een snel en kort ontbijtje zijn we op pad gegaan, om ons om 08:05 bij de eerste tijdcontrole (160 kilometer verderop) te melden. Waarna ons wederom een leuke World Cup rally sectie te wachten stond; 10 kilometer onverharde weg. Gelukkig geen mist, zoals in de rest van de Italie. Wel weer veel bochten en haarspelden. Ook veel afgronden en hier en daar goed glad door de modder, maar met slechts twee minuten tijdstraf hebben we het niet echt slecht gedaan.

Daarna op weg naar de ferry van Italie naar Griekenland. Het is nu lunchtijd en ik zit in mijn hut dit verhaaltje te typen. Straks op zoek naar een werkende internet verbinden om te zien of ik het ook op internet kan krijgen. Morgenochtend vroeg komen we in Griekenland aan en barst de Akropolis-rally los. Nu een hele middag en avond rust; beetje eten, beetje kletsen, een biertje en weer vroeg naar bed. De reis naar Kaapstad is nog lang.

De grootste problemen die we tot nu tot hebben gehad is het gebrek aan laders. Geen passende lader voor onze telefoons (inmiddels opgelost) en ook geen lader voor het fototoestel. Vermoedelijk zullen we nog wel grotere problemen krijgen. De auto heeft nog geen enkel probleem gegeven, alleen wat stinkende remmen na een World Cup rally sectie en een beetje olie bijgevuld. Ook is wel duidelijk dat we Hollanders zijn, want de gemiddelde Engelsman ligt bij iedere stop onder zijn auto te sleutelen. Waarom is mij vaak onduidelijk, maar dat schijnt bij het Engelsmanschap te horen.

Schrik niet als we straks van de 'radar' verdwijnen; onze Yellow Brick (GPS tracking device) zit nog in de auto, maar ik vermoed dat hij geen verbinden kan maken vanuit de 'buik' van het schip. We komen in Griekenland wel weer boven water.

De WRC

2012-01-03T22:25:00.001+01:00

De London to Cape Town World Cup Rally heet deze rally officieel, maar volgens mij is daar een fout ingeslopen; het is gewoon een rally uit de World Rally Cup. De rallies waarin rijders als Sebatien Loeb en Collin McRae groot zijn geworden. Natuurlijk het zijn vooralsnog voornamelijk verplaatsingsetappes, maar wat daar tussen zit is serieus rally werk.

Ook vandaag weer een World Cup Rally sectie van 50 km, waar alles uit de kast moest om enigszins in de buurt van de ideale tijden te komen; wat natuurlijk niet lukt (het lukte niemand, op een na), maar het scheelde weinig.

Omdat we 5de staan zitten we tussen de lichtgewicht MGtjes met echte rally banden, een Subaru Impreza WRX-STi (met een computer die duizend keer per seconde uitrekent hoe alle differentieels zich moeten gedragen) en volledig rally geprepareerde Datsun 240Zs. En wij hebben een directeuren-auto uit de jaren 80.

Dat hele Cape Town gedoe is gewoon een smoes om ons allerlei World Cup Rallies te laten rijden. GEWELDIG! Het zal in Afrika wel veranderen; dan wordt het minder WRC en meer Endurance. Maar eerst nog de Akropolis rally in Griekenland. Laat maar komen!

De eerste dagen

2012-01-02T15:16:00.000+01:00

Dat was fun; een klein rallietje in het zuiden van Engeland. Hoge snelheden en veel modder. Renger moest even wennen aan de auto, maar al snel begon het te lopen. De tijden waren niet te halen, maar daar heeft iedereen last van en daardoor moest de snelheid lekker omhoog. We zijn niet tot het uiterste gegaan, het gaat nu nog om minuten en seconden, maar uiteindelijk zal het om uren of zelfs dagen gaan. We hebben op safe gespeeld, je wilt niet - zoals de Triumph 2500TC - er al in Engeland uitliggen.

Wel was het veel wachten: wachten bij de start, wachten bij de tijdcontroles, wachten bij de ferry. Blijkbaar moest er nog wat tijd opgevuld worden tussen de start en het tijdstip van de ferry (midden in de nacht, lekker goedkoop). Op de boot een uurtje geslapen, dat leek even genoeg, maar als snel bleek dat tijdens de eerste twee uur snelweg door Frankrijk mijn ogen dicht begonnen te vallen. Een modderig proefje met een 'slippery downhill section' zoals dat in het Engels heet, maakte veel goed.

Daarna honderden kilometers over de peage door Frankrijk op weg naar Beaune; een unieke ervaring met Renger als navigator en ik achter het stuur. Muziekje erbij en lekker toeren met cruise-control (onze 'klassieker' heeft electrische ramen, airco, cruise-control en iPod). Zo, en nu wat slaap inhalen!

Ah, voor ik het vergeet; we hebben een Yellow-Brick aan boord, een GPS tracking device. Dit apparaatje geeft elk uur onze positie door. Op de website van de organisatie kun je een kaart vinden waarop aangegeven waar we zijn!

De start

2012-01-02T02:38:00.002+01:00

Zo, eindelijk. Na twee jaar voorbereiding en anderhalve dag rondhangen op het Brooklands museum voor de technische keuring, de document controle en de briefing, staan we eindelijk aan de start. De auto's staan op de parkeerplaats van het House of Lords in startnummer volgorde en de buik is volgegeten in de Red Lions club. Nog een uur en we gaan - eindelijk - van start.

Niets gemerkt van oud-en-nieuw, lekker vroeg naar bed en door alles heen geslapen. Wel een beetje gek, ik heb geen enkel besef dat het 1 januari 2012 is. En blijkbaar ben ik niet de enige rallyrijden die dat heeft; niemand doet enige moeite om elkaar gelukkig nieuwjaar te wensen, we hebben wel wat beters te doen. Een gelukkige reis naar Kaapstad bijvoorbeeld.

Echt gespannen ben ik niet meer. Ik heb de route-boeken gezien, ik heb de uitleg begrepen en ben ervaren genoeg om alle soorten route-opdrachten snel te begrijpen. Wel leuk om de paniek in de ogen van de beginnende navigatoren te zien toen het tijdregistratie-systeem wat onhandig werd uitgelegd.

Vanavond lekker een klein rallietje rijden in Kent; een tweetal rally-proeven op afgesloten wegen en een kaartleestraject. Niks ingewikkelds, hooguit wat seconden winnen of verliezen (maar de weg naar Kaapstad is nog lang). Wel leuk! Vervolgens met de ferry naar Frankrijk, een klein proefje in Noord-Frankrijk en dan kilometers vreten op weg naar Beaune. Vanacht geen slaap, maar dat moeten we in Beaune maar weer inhalen.

De wereldomroep - het interview

2011-12-30T19:06:00.000+01:00

Nog geen kilometer onderweg en we zijn nu al beroemd. Miljoenen mensen over heel de wereld zaten vandaag aan hun wereldontvanger gekluisterd; het interview op de wereldomroep!

Het interview valt hier te beluisteren. Het begint op 19 minuten en 29 seconden.

Het artikel is hier te vinden op de website van de wereldomroep.

Morgenochtend vertrekken we, op weg naar de start in Londen. Tot onderweg!

De wereldomroep - een update

2011-12-29T18:50:00.001+01:00

De prioriteiten bij de wereldomroep zijn gewijzigd; er was een belangrijker onderwerp. Onze uitzending zal nu op vrijdag 30 december zijn (nog steeds van 17:00 tot 18:00 uur). Ook het artikel zal pas op vrijdag op de website verschijnen.

Om de uitzending niet te missen kun je het beste naar de website van de wereldomroep gaan en op de knop 'Luister live: Radio Nederland Wereldomroep' drukken. Zie hiernaast voor een plaatje van de knop.

De wereldomroep

2011-12-27T22:31:00.001+01:00

De Radio Nederland Wereldomroep heeft ons geïnterviewd; de uitzending is te beluisteren op donderdag 29 december tussen 17:00 en 18:00 uur.

Hier kunt u meer informatie vinden over hoe de Wereldomroep is te ontvangen. Gewone- en auto-radio's zijn meestal niet in staat om de kortegolf te ontvangen, dus misschien is het het handigst om via internet de uitzending te beluisteren; klik gewoon hier.

Er zal ook een artikel over onze reis verschijnen op de website van de Wereldomroep.

Veel luister en lees plezier!

De dag dat ik oud werd

2011-12-24T22:08:00.001+01:00

Het is officieel; ik ben een oude man - sinds vandaag!

Natuurlijk wilde ik voor de rally mijn ogen en contactenlenzen laten controleren en tijdens de controle bleek dat mijn lenzen na zes jaar trouwe dienst aan vervanging toe waren. Ook bleek dat mijn ene oog weer beter was geworden en mijn andere ook weer slechter; het verschil wordt nu wel bizar groot.

Beide ogen zijn individueel met de juiste lens nog prima in staat om de kleinste lettertjes te lezen, maar gecombineerd gaat het - door het grote verschil - niet meer werken (technische details kunnen met mijn opticiën besproken worden). Om mijn hersenen nog enige rust te geven, heb ik bewust voor mijn rechter oog een lens die niet helemaal de goede sterkte heeft. Merk je niks van, alleen met lezen; dus heb ik vandaag het advies van mijn opticiën opgevolgd ... ik heb een leesbril gekocht!

Het is officieel; twee oude mannen op weg naar Kaapstad!

De visa - Soedan

2011-12-23T12:11:00.002+01:00

Afgelopen dinsdag ging de stress door het dak; allerlei gedoe over het visum voor Soedan - alleen de ambassade van Soedan in Londen geeft deze visa uit. Gelukkig was er een schoonzusje zo vriendelijk om per direct - met een stapel paspoorten onder de arm - naar London te vliegen. Uurtje later was het geregeld; pak van m'n hart. En wat een engel dat schoonzusje.

Ik ben er nu echt helemaal klaar voor, ook de satelliet-telefoon (modelletje Amerikaanse koelkast) is binnen en werkt. Laten we maar gaan!

De minister-president

2011-12-19T20:04:00.001+01:00

Een minister-president (in dit geval David Cameron) die ons succes toewenst, dat overkomt me niet elke dag.

Verplicht ons natuurlijk wel om te laten zien dat wij 'Dutchies' ons mannetje staan in 'all that is good about British motor engineering'.

De zenuwen

2011-12-18T11:44:00.002+01:00

Op 1 december sloegen bij mij de zenuwen toe. Al twee jaar ben ik met deze rally bezig, maar gedurende deze twee jaar was de werkelijk start nog een eind weg. Op 1 december realiseerde ik me dat het nu wel heel dichtbij komt en er moet nog héééééééél veel gebeuren. Nou ja, dat dacht ik, in de praktijk valt het wel mee; de auto is er klaar voor, mijn tas is gepakt, mijn spulletjes liggen klaar en het papier werk is gedaan (alleen wachten we nog op het visum voor Soedan). De zenuwen zijn alweer aardig tot rust gekomen.

Ik ben benieuwd of ze nog terugkomen, zo op de dag voor de start? Je kruipt in je eigen bed en de volgende ochtend staat Renger voor de deur: 'We gaan!' 'Waar naar toe?' Naar KAAPSTAD!

De goede doelen

2011-12-13T21:58:00.000+01:00

De 'London to Cape Town World Cup Rally' (zoals de officiële naam luidt) sponsort een aantal goede doelen. Gaarne willen we deze goede doelen bij jullie onder de aandacht brengen. Voor een aantal Afrikaanse landen was de sponsoring een belangrijk argument om ons toegang te verlenen en ook wij zijn ons ervan bewust dat Afrika niet alleen een verzameling rally-wegen is.

Volg onderstaande links voor meer informatie:

http://www.wateraid.org/uk/

http://www.africanrevival.org/

Wie de behoefte voelt om de goede doelen ook financieel te ondersteunen kan de volgende links gebruiken:

http://www.justgiving.com/l2c-wateraid/

http://www.justgiving.com/l2c-africanrevival/

De visa - Saoedi Arabië

2011-12-07T20:00:00.001+01:00

Ook het visum voor Saoedi Arabië is binnen. Alleen Soedan nog te gaan. De aanvraag is in principe goedgekeurd, maar wacht nog op toestemming vanuit Soedan (ik geloof niet dat we de logica hierachter moeten proberen te begrijpen). De consul van Soedan te Brussel heeft in ieder geval toegezegd dat als de toestemming uitblijft hij op persoonlijke titel goedkeuring gaat geven. Even wachten dus, maar het komt goed.

De proefrit

2011-12-04T10:06:00.001+01:00

In mijn meer dan10-jarige carrière in de historische rally sport heb ik ongeveer één wedstrijd-kilometer achter het stuur gezeten. Op zich niet verwonderlijk want mijn talenten als navigator overstijgen duidelijk mijn talenten als bestuurder. En waarom zou ik sturen als er al zoveel stuurmanskunst in de auto aanwezig is?

Voor ons Afrika avontuur leek het me toch wel verstandig om de auto eens wat beter te leren kennen en ditmaal niet als rijdend navigatie-kantoor, maar op de bestuurdersstoel. Tijd voor een proefrit.

Tevens een goede gelegenheid om de onboard camera eens te testen en om de volgende generatie rally-navigatoren op te leiden. Samen met aankomend talent en dochter Mara heb ik de Veluwe onveilig gemaakt. Zoals in het filmpje te zien is hebben we ons als echte Colin McCrae's gedragen; piepende banden, krijsende remmen en hoge snelheden (grapje).

Wat een auto! Het stuurt en remt wat zwaarder dan mijn (ook al niet meer zo nieuwe) Volvo, de versnellingsbak was wat wennen, maar de stoelen zitten prima, de besturing is perfect, het zicht is goed en het extra vermogen (ten opzichte van mijn Volvo) is fantastisch. Druk bij 3000 toeren het gaspedaal in en je wordt ingehaald door je eigen stoel!

De training

2011-11-25T19:24:00.001+01:00

Even geen Londen-Kaapstad, maar Noordwijk-Monte Carlo; de Winter Challenge 2011. Een weekje er tussen uit en een goede training voor Londen-Kaapstad. ook de Winter Challenge wordt georganiseerd door een Engelse organisatie en Engelse rally's zijn toch wat anders; meer tweed-jasjes, een nog hogere gemiddelde leeftijd en af-en-toe vreemde auto's. Maar vooral geen kaartleesgeneuzel, regelmatigheid-etappes met veel wisselde gemiddelde snelheden, testjes en flink doorrijden.

Eerste in onze klasse, tweede bij de auto's van na 1962, maar helaas tellen de auto's van na 1962 niet mee voor het algemeen klassement. Op basis van de strafpunten zouden we vijfde zijn geworden. Niet slecht, toch ben ik niet helemaal tevreden over mijn sportieve prestaties; weer een slechte eerste dag, moeite met de nacht doorrijden en ook in het begin van de loodzware avondetappe was ik niet scherp.

Renger was fantastisch, nooit zijn we in de tijdproblemen gekomen. Ja, éénmaal kwamen we 5 seconden te laat binnen, in een etappe die nauwelijks te halen was. Eénmaal was er twijfel en moesten we in het pikke donker de juiste weg kiezen, voldoende voor een te late aankomst. Ook ongelooflijk hoe 'opa' in zijn oude BMWtje een gat van anderhalve minuut dicht kan rijden. En ik heb me geen moment onveilig gevoeld. 50+ jaar rally ervaring!

De blauwe BMW is de meest betrouwbare van ons rally-team. Nooit laat hij ons in de steek, ik kan mij niet herinneren dat we ooit serieuze problemen hebben gehad. Eénmaal wilde hij niet starten, maar dat was onze schuld; wij hadden de uitlaat in een berg aarde geparkeerd. O ja, we zijn het boutje van de sierstrip verloren. Qua prestaties is het geen Porsche 911, maar stuurmanskunst en goede remmen zijn veel waardevoller dan PKs. En goede remmen heeft ie! Als rijdend kantoor heb ik alles onder handbereik, kompas, tripmaster, stopwatch, kaarten, meetlat en vooral pepermunt!

Monaco was fantastisch, ik voelde me net Sebastien Loeb; eerst een special stage de Col du Turini op en een paar uur later bier drinken op een terras in Monte Carlo. Dure auto's en duizenden scooters. Dure hotels, echte chic, maar ook het formule 1 circuit. Nauwelijks herkenbaar in de wirwar van straten. Schitterend gebouwd en ieder hoekje wordt benut. Heerlijk gewandeld op een boulevard, maar dat is dan eigenlijk op het dak van een hotel.

Leuke rally en een heerlijke week vakantie; hard gewerkt en veel genoten. Op naar Kaapstad!

De route in Google maps

2011-11-13T11:11:00.001+01:00

De details van onze route van Londen naar Kaapstad zijn te vinden in Google maps. Klik deze link om de kaart te tonen.

Op de kaart kun je de route vinden, grensovergangen en ferries. Ook zijn er afstanden te vinden en de data waarop in welke plaats aanwezig hopen te zijn.

We krijgen nog een GPS-tracker, zodat jullie tijdens de rally precies kunnen zien waar we zijn, maar de details daarover volgen nog.

De visa - Ethiopië en Tanzania

2011-11-10T20:07:00.002+01:00

De visa voor Ethiopië en Tanzania zijn ook binnen. Een makkie: Ethiopië was binnen een dag geregeld, Tanzania kostte twee dagen. Dat visum-mannetje van ons is zo slecht nog niet.

Nu wordt het interessant, Saudi Arabië is aan de beurt. Vooralsnog is de achtergrondkleur van onze pasfoto's niet wit genoeg, dus we moeten nieuwe maken. Ben benieuwd welke obstakels we nog meer gaan tegenkomen.

De visa - Kenia

2011-11-07T19:39:00.000+01:00

Hoe is het mogelijk; onze visa aanvragen worden gewoon gehonoreerd. Kenia is ook binnen.

De visa - Zambia

2011-11-04T19:55:00.001+01:00

De visa voor Zambia zijn binnen! De paspoorten liggen nu bij de ambassade van Kenia.

De auto

2011-10-29T19:34:00.000+02:00

BMW M535i in rally trim

Hij is er klaar voor; onze BMW M535i. Verhoogd, verstevigd, andere velgen, andere banden en voorzien van oranje strepen. Ook nog een kooi, een watervoorraad, een brandblusser, extra reserve wiel, GPS, 12 en 220 volt, maar het coolste is de draadloze bandenspanningsmeter!

En hij zit goed. Dat moet ook wel, want dit is ons 'huis' in januari 2012 en slapen op de achterbank is er niet bij. De achterbank is vervangen door een verzameling reserve onderdelen.

Gaat hij het halen? Natuurlijk, geen haar op mijn hoofd die daar aan twijfelt. En mocht hij stuk gaan, dan repareert Renger hem gewoon. Ik heb Renger auto's zien repareren met boomtakken en tandenborstelkokers, dus dat komt wel goed.

Het is 'slecht' 15.000 km, dus af en toe een kleine service beurt is voldoende. Terug mag het autootje lekker met de boot.

De visa

2011-10-29T19:16:00.000+02:00

De visum aanvragen

Het zit er weer op; de pasfoto's zijn gemaakt, de formulieren ingevuld, de moeilijke vragen beantwoord en werkgeversverklaringen, verzekeringsbewijzen, hotelreserveringen en aanbevelingsbrieven zijn toegevoegd. Het zit er weer op; de visa zijn aangevraagd. Nu is het aan ons visum-mannetje om de visa daadwerkelijk binnen te halen. Succes!

De route in 2012

2011-10-16T12:56:00.002+02:00

Helaas geen Londen - Kaapstad in 2011. De veiligheidssituatie in Niger liet het niet toe. Gelukkig gaan we het in Januari 2012 opnieuw proberen. Nu met een nieuwe route: Groot Brittanie, Frankrijk, Italie, Griekenland, Egypte, Saudi Arabie, Sudan, Ethiopie, Kenia, Tanzania, Zambia, Namibie en Zuid-Afrika.

De route

2010-10-17T17:42:00.000+02:00

Groot Britannie, Frankrijk, Algerije, Niger, Nigeria, Kameroen, Gabon, Kongo Brazzaville, Democratische Republiek Kongo, Angola, Namibie en Zuid Afrika.